Warszawa, 2019 rok

Adam Nowosad. Jest Pan wspaniałym misjonarzem księdza Jerzego, proszę opowiedzieć naszym przyjaciołom jak zaczęła się Pana znajomość z tym błogosławionym. Celowo dodaję z błogosławionym, bo z tego co wiem, zbliżył się Pan do tego świętego kiedy nie było Go już wśród żywych.

Andrzej Dembiński. Tak, to prawda nie było mi dane poznać księdza za Jego życia. Kiedy przyszła ta straszna wiadomość o porwaniu, byłem na przymusowej emigracji we Francji. W Polsce byłem persona non grata.

Był to dla nas wszystkich ogromny wstrząs. Szczególnie we Francji, bo Francuzi, bardzo Polskę wtedy wspierali. Wszędzie były napisy w biurach, biurowcach „Solidarność”. To była, no nieprawdopodobna sprawa. I w mojej głowie się to nie mogło pomieścić, przecież ja mam w sobie, w przodkach, we krwi, w ciele, w rodzinie cały czas tradycję Jagiellońską. Polska szeroka, Polska akceptująca, Polska szlachetna. W Polsce przecież nie było mordów takich, jak na przykład na dworze carów, że tam praktycznie nikt nie umierał śmiercią naturalną…

Poczułem, że muszę jakoś zareagować na taką zbrodnię. Wyprodukowałem więc ogromną ilość ulotek z wizerunkiem księdza i napisem „Nie zapomnimy” i zacząłem je roznosić po całym Paryżu. Oczywiście pomagała mi w tym cała moja rodzina. Moje dzieci z zapałem rozklejały takie specjalne nalepki z tym napisem i zdjęciem księdza, wszędzie gdzie tylko mogły. Robiliśmy to całą noc, a rano dzieci szły do szkoły i tam też naklejały te ulotki. Ja z żoną do 3 w nocy naklejaliśmy ulotki wokół konsulatu, a nawet na drzwiach tego urzędu. Mieliśmy świadomość zagrożenia, bo tam przecież w środku za zamkniętymi drzwiami byli sami ubecy. Jaką była ta załoga niech świadczy fakt, że od wprowadzenia w Polsce Stanu Wojennego ani razu nie wywiesili polskiej flagi. Pojawiła się ona dopiero około 1986 roku, musiałbym to sprawdzić w notatkach. To naklejenie ulotki na drzwiach sprowadziło na mnie sporo kłopotów - wspomnę jeszcze o tym, ale dotyczyło to innej okoliczności…

Generalnie, po wprowadzeniu w Polsce Stanu Wojennego Wraz z przyjaciółmi Francuzami powołałem wtedy taki komitet „Francuzi dla Polski” który działał konspiracyjnie. Chodziło nam o to, żeby nikt z zewnątrz, zwłaszcza sowiecka agentura nie zdołała nas infiltrować. Pomagało mi wtedy wielu wybitnych Francuzów, artystów, polityków i arystokratów. Byli to ludzie wpływowi, świadomi sowieckiego zagrożenia i dla zachodniej cywilizacji. Przy ich pomocy i przy wsparciu mera Paryża, Chiraca organizowaliśmy wystawy o polskim oporze wobec totalitaryzmu, o polskiej kulturze i dumie naszego miłującego wolność narodu. Były to stałe wystawy w merostwie i jego dzielnicowych urzędach, ale były też takie wystawy objazdowe. Czasem w soboty i niedziele po Francji jeździło nawet 60 takich specjalnych tirów z wystawami.

Warte podkreślenia jest, że urzędy miast udostępniały nam swoje lokale a nawet delegowały urzędników do pomocy. Do pomocy dla tej sprawy włączało się wielu wybitnych Francuzów. Wspomnę tu o pani Solange Marshal, która była wicewojewodą paryskiego województwa. Jej ojciec był łącznikiem francuskiego sztabu generalnego przy  Piłsudskim. Była ona bardzo pro polska. Takich ludzi było dużo więcej, dlatego poświęciłem im książkę w której opisałem ich działalność i niezwykłe dla Polski zasługi.

Czytaj więcej: Andrzej Dembiński - wywiad, fragmenty